همیشه سبز می خشکد...همیشه ساده می بازد....همیشه لشکر اندوه

به قلب ساده می تازد...من آن سبزم که رستن را... تو اخر بردی ا ز یادم....

چه ساده هستی خود را به باده سادگی دادم.... به پاس سادگی در عشق

درون خود شکستم زود..... دریغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود

 طلوع اخرین دیدار ....غروبه شام اخر بود...سرانجام تو وعشقت حدیث پشت

و خنجر بود....درونم ملتهب از عشق .....برونم چهره ای دم سرد ...ولی از عشق

 باختن را ....... غرور من مرمت کرد